Zamanın birinde bir kasabada , yaşayan dünyalar güzeli bir kız varmış. Bu kız öyle güzelmiş ki uzak kentlerden ve ülkelerden çok zengin , çok yakışıklı , bir çok soylu delikanlı onu görmeye gelirmiş.

Kendisiyle evlenmek isteyen nice prensi nice şövalyeyi reddeden güzel kız kimseleri beğenmezmiş. Bu arada aynı kasabada yaşayan ve aynı kıza aşık olan genç bir delikanlı da bu kızı istemiş. Ama kız onuda reddetmiş. Aradan uzun yılllar geçmiş. Bizim delikanlı kasabadan ayrılmış. Kendine başka bir yaşam kurmuş , evlenmiş çoluk çocuğa karışmış.

Bir gün yolu bir zamanlar yaşadığı güzel , küçük kasabaya düşmüş. Orada tanıdık birine rastladığında aklına bir zamanlar o kasabada yaşayan dünyalar güzeli kız gelmiş ve ona ne olduğunu sormuş.

Yaşlı adam önünde gül bahçesi olan bir evi göstererek kızın evlendiğini söylemiş. Bizimki bir zamanlar herkesi reddetmiş olan kızın eşini çok merak etmiş. Bir gün gizlenip eşini evden çıkarken görmüş. Kızın eşi şişman , kel ,ve çirkin bir adammış. Çok merak eden adam eşi gittikten sonra evin kapısını çalımış. Kız kapıyı açınca kendini tanıtmış ve neden böyle bir adamla evlenmiş olduğunu sormuş.

Kızda ona arkasındaki gül bahçesinden en güzel gülü koparıp getirirse yanıtı vereceğini , bu arada tek koşulunun bahçede ilerlerken geriye dönmemesi olduğunu söylemiş.

Adamda bunun üzerine yüzlerce güzel gülün olduğu bahçede ilerlemeye başlamış. Birden çok güzel sarı bir gül görmüş. Tam ona doğru eğilirken biraz ileride kocaman pembe bir gül gözüne çarpmış. tam ona uzanırken  gül goncası görmüş. Derken birde bakmışki bahçenin sonuna gelmiş ve mecburen oradaki bir gülü koparıp kıza götürmüş.

Bahçenin en güzel gülünü getirmesini beklerken kız bir de ne görsün , yaprakları solmuş cılız bir gül. Bunun üzerine kız adama şöyle demiş , bak gördün mü? her zaman daha iyiyi bulmak isterken ömür geçer ve sen en kötüsüne razı olmak zorunda kalırısn. Bu yüzden gençlik gitmeden elindekiyle yetinebilmeyi öğrenmek gerekir.